Posiadacze praw do nagrań Elvisa Presleya oraz wydawca części największych płyt Eminema złożyli 8 listopada 2026 r. dwa pozwy przeciwko Suno — jak podał The Verge. Zarzut brzmi: firma generuje muzykę i teksty imitujące tych artystów bez licencji. W pozwie Presleya prawnicy opierają się nie na prawie autorskim, a na stanowej ustawie Tennessee o ochronie głosu i wizerunku, znanej jako ELVIS Act.
Najważniejsze w skrócie
- Dwa nowe pozwy: od posiadaczy praw do nagrań Elvisa Presleya i od wydawcy części płyt Eminema
- Podstawa prawna w sprawie Presleya to Ensuring Likeness Voice and Image Security (ELVIS) Act — ustawa Tennessee, która zabrania firmom AI klonowania głosu wokalisty
- Suno twierdzi, że nie dopuszcza promptów z nazwiskami konkretnych artystów i tytułami utworów oraz filtruje wgrywane pliki audio i teksty przez dostawców zewnętrznych
- Nowe pozwy dołączają do spraw wytoczonych wcześniej przez Sony, Universal Music Group, Jasona Isbella i Reservoir Media
- We wrześniu 2026 r. Suno wypuściło rodzinę modeli v6 trenowaną — według firmy — na licencjonowanych danych od Warner Music Group, BMG i Believe
Wyobraźmy sobie taką sytuację
Użytkownik generatora muzyki wpisuje prompt opisujący utwór: tempo, nastrój, typ wokalu, gatunek z lat 50. System zwraca gotowy track — z wokalem brzmiącym rozpoznawalnie jak konkretny, nieżyjący już artysta.
Nikt nie wpisał jego nazwiska. Nie użyto żadnego jego nagrania jako wejścia. A jednak wynik jest podobny na tyle, że słuchacz skojarzy go z jedną osobą.
Ale pojawia się problem: jeśli w wyniku nie ma skopiowanego fragmentu nagrania, to co właściwie zostało naruszone? Prawo autorskie chroni utwór, nie barwę głosu.
I właśnie tę lukę ma zamykać ustawa, na którą powołują się prawnicy w sprawie Presleya.
Na czym opierają się nowe pozwy?
Oba pozwy mają tę samą konstrukcję: zarzut dotyczy nie kopiowania nagrań, a przechwycenia tożsamości artystycznej.
Prawnicy reprezentujący posiadaczy praw do nagrań Presleya twierdzą, że Suno naruszyło ustawę Tennessee pod nazwą Ensuring Likeness Voice and Image Security — w skrócie ELVIS Act. Jak opisuje The Verge, przepis czyni nielegalnym klonowanie głosu wokalisty przez firmę AI.
Język pozwu jest celowo ostry. Prawnicy piszą, że „Suno mechanicznie zakodowało w sobie tożsamości artystów, ich ciężką pracę, kreatywność i czas, i wykorzystało to wszystko do napędzania stałej taśmy produkcyjnej gotówki”.
W dalszej części skargi pojawia się drugi zarzut — o skalę i tempo:
Zachłanny wyścig Suno na dno ma na celu uczynienie ludzkiej kreatywności przestarzałą, przez bezlitosne replikowanie bez licencji, w kilka sekund, czegoś, czego nauka, opanowanie i niekończące się próby doskonalenia zajmują lata.
Fragment pozwu złożonego przez posiadaczy praw do nagrań Elvisa Presleya, cytowany przez The Verge.
Oba pozwy, jak zauważa The Verge, blisko odwzorowują sprawę wytoczoną przez Jasona Isbella i innych we wrześniu 2026 r. Tamta skarga również zarzucała tworzenie imitacji powodów, ale nie podnosiła wprost naruszenia prawa autorskiego.
| Powód | Podstawa zarzutu | Kiedy |
|---|---|---|
| Posiadacze praw do nagrań Elvisa Presleya | ELVIS Act — klonowanie głosu wokalisty | 8 listopada 2026 |
| Wydawca części płyt Eminema | imitowanie artysty bez licencji | 8 listopada 2026 |
| Jason Isbell i inni artyści | tworzenie imitacji, bez zarzutu naruszenia praw autorskich | wrzesień 2026 |
| Sony i Universal Music Group | naruszenie praw autorskich w treningu modeli | sprawy w toku |
| Reservoir Media | naruszenie praw do katalogu | sprawa w toku |
Co znaczą te nazwy?
Spór operuje pojęciami z pogranicza prawa i inżynierii, które nie tłumaczą się same.
- ELVIS Act — stanowa ustawa Tennessee pod pełną nazwą Ensuring Likeness Voice and Image Security. Chroni głos i wizerunek jako dobra osobiste, niezależnie od praw do konkretnych nagrań. Odpowiednik prawa do wizerunku, rozciągniętego na barwę głosu.
- Filtrowanie promptów — blokowanie zapytań zawierających określone nazwiska i tytuły, zanim model zacznie generować. Odpowiednik czarnej listy słów na wejściu, a nie kontroli tego, co wyszło.
- Guardrails — warstwa zabezpieczeń wokół modelu, decydująca, czego systemowi nie wolno zrobić. Działa obok modelu, nie w jego wagach.
- Dane licencjonowane — materiał treningowy, na który firma ma umowę z posiadaczem praw. W przypadku Suno v6 są to, według firmy, zbiory od Warner Music Group, BMG i Believe.
Te cztery elementy razem pokazują, dlaczego sprawa jest trudna technicznie: nawet model trenowany wyłącznie na licencjonowanych danych może nauczyć się cech stylu, których nikt nie licencjonował osobno — bo stylu nie da się wyodrębnić z nagrania jak pojedynczej ścieżki.
Co odpowiada Suno?
Firma nie odnosi się do zarzutów prawnych, a opisuje mechanizmy zabezpieczające.
Cat McCormack, rzeczniczka Suno, przekazała serwisowi The Verge, że „Suno istnieje, by pomagać ludziom tworzyć nową, oryginalną muzykę, a nie żerować na czyimś nazwisku czy wizerunku”, i że firma zakazuje nieautoryzowanego wykorzystywania pracy artystów.
Konkretne środki, które wymienia: brak zgody na prompty z nazwiskami konkretnych artystów i tytułami utworów oraz współpraca z zewnętrznymi dostawcami przy prześwietlaniu wgrywanych plików audio i tekstów pod kątem możliwego nadużycia.
Osobnym argumentem jest sama warstwa modelowa. Jak podał TechCrunch 9 września 2026 r., Suno wypuściło wtedy rodzinę modeli v6 i oświadczyło, że nie jest ona trenowana na danych użytych do poprzednich wersji. Firma wcześniej ugodziła się z Warner Music Group, a w sierpniu 2026 r. zawarła umowę z BMG. W sierpniu zapowiedziała też znakowanie generowanych utworów.
Dlaczego nie wystarczy zwykłe prawo autorskie?
Pytanie jest naturalne: skoro firma trenowała model na cudzych nagraniach, wystarczy pozew o naruszenie praw autorskich. Takie sprawy już zresztą trwają — wytoczyły je Sony i Universal Music Group.
Problem polega na tym, że prawo autorskie odpowiada na inne pytanie. Chroni konkretny utwór i konkretne nagranie. Jeśli wygenerowany track nie zawiera skopiowanego fragmentu, naruszenie trzeba dowodzić na poziomie treningu, a nie wyniku — a to spór o legalność samego uczenia modeli, który pozostaje nierozstrzygnięty.
Ustawa typu ELVIS Act obchodzi ten problem. Nie pyta, czy coś zostało skopiowane, tylko czy głos konkretnej osoby został sklonowany. To przenosi ciężar dowodu z analizy porównawczej nagrań na rozpoznawalność efektu. Dlatego pozew Isbella z września nie podnosił naruszenia prawa autorskiego wprost — i dlatego nowe pozwy powtarzają tę konstrukcję.
Jest jeszcze drugi problem, którego żadna z tych dróg nie rozwiązuje: odpowiedzialność za wynik. Filtrowanie promptów blokuje nazwisko na wejściu, ale nie powstrzymuje opisu, który do tego samego nazwiska prowadzi okrężną drogą.
Czy to już działa?
Nie — pozwy dopiero wpłynęły i żaden nie ma rozstrzygnięcia. Dwa nowe powództwa wpłynęły 8 listopada 2026 r. i dołączają do postępowań toczonych przez Sony, Universal Music Group, Jasona Isbella i Reservoir Media. Żadne z nich nie ma jeszcze wyroku.
Co jest potwierdzone: istnienie obu pozwów oraz treść cytowanych fragmentów, przekazana przez The Verge, a także oficjalna odpowiedź rzeczniczki Suno. Potwierdzone jest również, że Suno od września 2026 r. oferuje rodzinę modeli v6 opisywaną przez firmę jako trenowaną na licencjonowanych danych.
Czego nie wiadomo: czy ELVIS Act obejmie działalność Suno. To pierwsza linia argumentacji, nie utrwalone orzecznictwo, a zasięg ustawy stanowej wobec firmy działającej globalnie jest osobnym pytaniem prawnym.
Dlaczego to ważne?
Ciężar sporu przesuwa się z pytania „czym trenowano model” na „co model potrafi odtworzyć”. Dla twórców systemów generatywnych to zmiana kłopotliwa, bo dane treningowe da się udokumentować, a podobieństwa wyniku do stylu konkretnej osoby — nie. Jeśli ta linia argumentacji się utrzyma, licencjonowanie zbiorów przestanie być wystarczającą obroną.
Co dalej?
- Oba pozwy czekają na rozpoznanie — kluczowe będzie, czy sąd uzna ELVIS Act za mający zastosowanie do generowania wokalu bez użycia nagrania konkretnej osoby
- Suno zapowiedziało program opt-in z wytwórniami, pozwalający wykorzystywać utwory artystów do funkcji generatywnych — jego warunki zdecydują, czy część sporów zamieni się w licencje
- Zidentyfikowane ryzyko: filtrowanie promptów po nazwiskach nie blokuje opisów prowadzących do tego samego efektu, więc deklarowane zabezpieczenia nie odpowiadają na główny zarzut pozwów





