C2
Jak działa
Po włamaniu na host instalowany jest implant (beacon/agent), który okresowo łączy się z serwerem C2 kontrolowanym przez napastnika. Serwer przekazuje polecenia (np. pobranie plików, uruchomienie kolejnego modułu, rozprzestrzenianie się w sieci), a implant odsyła wyniki. Aby uniknąć wykrycia, ruch jest maskowany jako zwykła komunikacja (HTTP/S, DNS, zapytania do popularnych usług chmurowych), szyfrowany i często rozłożony w czasie (beaconing z losowym opóźnieniem). Dla odporności stosuje się wiele warstw: dynamiczne generowanie domen (DGA), kanały zapasowe, proxy i tunelowanie, dzięki czemu zablokowanie jednego adresu nie zrywa kontroli. Obrońcy wykrywają C2 analizując wzorce ruchu, reputację domen/IP oraz wskaźniki kompromitacji (IOC) zasilające systemy SIEM/EDR, a następnie blokują lub przejmują (sinkhole) infrastrukturę napastnika.
Rozwiązany problem
Po uzyskaniu dostępu do systemu napastnik potrzebuje trwałego, niewykrywalnego sposobu wydawania poleceń, pobierania danych i aktualizowania złośliwego oprogramowania — bez fizycznego dostępu i bez wzbudzania alarmów. C2 rozwiązuje ten problem, zapewniając ukryty, odporny na zakłócenia kanał zarządzania skompromitowaną infrastrukturą.