Informacje są kodowane w trwałe reprezentacje (np. wektory, wpisy w pamięci zewnętrznej lub bazie wiedzy), przechowywane poza aktywnym oknem kontekstowym i przywoływane przez wyszukiwanie lub adresowanie skojarzeniowe, gdy stają się istotne dla bieżącego zadania.
Modele i agenci tracą kontekst poza oknem kontekstowym. Engramy dają sposób na trwałe przechowywanie i odtwarzanie pamięci między sesjami.
