Zewnętrzny sandbox
Jak działa
Zamiast wykonywać polecenia bezpośrednio na maszynie hosta lub w wewnętrznym środowisku dostawcy, agent kieruje je do osobnego środowiska wykonawczego. Środowisko to buduje się na jednej z technologii izolacji: kontenerach współdzielących jądro hosta (Docker), piaskownicy jądra w przestrzeni użytkownika przechwytującej wywołania systemowe (gVisor), mikromaszynach wirtualnych z izolacją opartą na KVM (Firecracker), pełnych lub lekkich maszynach wirtualnych (QEMU, Apple container) albo na osadzonym środowisku WebAssembly. Granicę egzekwuje system operacyjny lub hypervisor, więc obowiązuje niezależnie od tego, co model postanowi uruchomić. Typowo stosuje się dodatkowo politykę sieci (brak sieci, proxy z listą dozwolonych domen lub osobna przestrzeń nazw sieci), ograniczenie zapisu do katalogu roboczego oraz efemeryczny cykl życia środowiska niszczonego po zadaniu. Implementacje takie jak pakiet @anthropic-ai/sandbox-runtime w Claude Code czy lokalne tryby sandboxa w OpenAI Codex owijają polecenia powłoki w taką granicę na maszynie użytkownika.
Rozwiązany problem
Agenci kodujący wykonują dowolny kod i polecenia powłoki, co stwarza ryzyko uszkodzenia systemu, wycieku danych i nadużyć. Wewnętrzny sandbox dostawcy pozostaje poza kontrolą użytkownika i nie chroni lokalnych zasobów deweloperskich, a bezpośrednie wykonanie na maszynie hosta jest niebezpieczne. Zewnętrzny sandbox daje organizacji kontrolowaną, egzekwowaną przez system operacyjny granicę wykonania.
Komponenty
Mechanizm oddzielający procesy agenta od hosta — kontener, mikro-VM, VM lub piaskownica jądra w przestrzeni użytkownika.
Oficjalna
Reguły dostępu do sieci: brak sieci, proxy z listą dozwolonych domen lub osobna przestrzeń nazw sieci.
Oficjalna
Zakres praw odczytu i zapisu — zwykle zapis ograniczony do katalogu roboczego i katalogów tymczasowych.
Oficjalna
Tworzenie i niszczenie środowiska — często efemeryczne, odtwarzane dla każdego zadania.
Oficjalna
Implementacja
Założenie, że wewnętrzny sandbox dostawcy chroni lokalne zasoby użytkownika; nie podlega on kontroli organizacji i nie izoluje maszyny dewelopera.
Domyślnie szerokie prawa odczytu mogą dać środowisku dostęp do lokalnych sekretów, np. ~/.ssh czy poświadczeń chmurowych.
Źle skonfigurowana lub uprzywilejowana izolacja może zostać obejściona, zwłaszcza przy słabszych granicach kontenerowych.
Kontenery współdzielą jądro hosta, więc dają słabszą granicę niż maszyna wirtualna; dla niezaufanego kodu może to być niewystarczające.
Ewolucja
Konteneryzacja oparta na przestrzeniach nazw i cgroups jądra Linux staje się standardowym sposobem izolowania procesów aplikacji.
Google udostępnia gVisor, które obsługuje wywołania systemowe w oddzielnym jądrze dla każdego sandboxa, ograniczając ryzyko ucieczki z kontenera.
AWS udostępnia Firecracker, lekką wirtualizację opartą na KVM do bezpiecznego, wieloarendowego uruchamiania obciążeń, zasilającą m.in. AWS Lambda.
Wraz z upowszechnieniem agentów wykonujących kod zewnętrzne, kontrolowane przez użytkownika sandboxy stają się standardowym zabezpieczeniem wykonania.
Pojawiają się dedykowane rozwiązania, m.in. pakiet @anthropic-ai/sandbox-runtime w Claude Code oraz Apple container uruchamiający kontenery Linux jako lekkie VM na Apple silicon (macOS 26+).
Hiperparametry (konfigurowalne osie)
Wybór technologii izolacji wyznacza siłę granicy — od kontenera współdzielącego jądro do pełnej maszyny wirtualnej.
Poziom dostępu do sieci przyznawany środowisku sandboxa.
Jakie ścieżki środowisko może odczytywać i zapisywać.
Czy środowisko jest niszczone po zadaniu, czy utrzymywane między uruchomieniami.
Wymagania sprzętowe
To programowy wzorzec izolacji niezależny od akceleratorów; warianty mikroVM/VM wymagają jedynie wsparcia wirtualizacji (np. KVM) w procesorze.