GNSS
Jak działa
Każdy satelita nadaje precyzyjnie oznaczony czasowo sygnał dalmierczy i depeszę nawigacyjną z danymi o własnej orbicie i zegarze. Odbiornik mierzy czas propagacji (pseudoodległości) do widocznych satelitów; do rozwiązania trójwymiarowej pozycji oraz błędu zegara odbiornika potrzebne są co najmniej cztery satelity. Poprawki różnicowe (DGNSS) i pomiary fazy nośnej eliminują wspólne błędy; RTK rozwiązuje nieoznaczoność całkowitą fazy przy użyciu poprawek ze stacji bazowej lub sieci NTRIP, osiągając dokładność centymetrową. Praca wieloczęstotliwościowa (L1/L2/L5) i wielokonstelacyjna zwiększa dostępność i dokładność, a konfiguracja dwuantenowa pozwala wyznaczyć kurs/orientację pojazdu.
Rozwiązany problem
Przed GNSS wyznaczanie bezwzględnej pozycji globalnej wymagało naziemnych radiolatarni o ograniczonym zasięgu albo nawigacji zliczeniowej, w której błąd narasta z czasem. GNSS dostarcza ciągłej, globalnej i niezależnej od pogody pozycji, prędkości oraz precyzyjnego czasu wszędzie tam, gdzie widoczne jest niebo.
Komponenty
Konstelacja satelitów na średnich orbitach okołoziemskich nadających sygnały dalmiercze i depesze nawigacyjne.
Naziemne stacje monitorujące i stacja główna śledzące satelity, wyznaczające ich orbity i zegary oraz wysyłające poprawki.
Odbiorniki GNSS odbierające sygnały z wielu satelitów i obliczające pozycję, prędkość oraz czas.
Oficjalna
Implementacja
Odbicia sygnału od budynków i powierzchni wprowadzają błędy pozycji.
Wysokie budynki i teren zasłaniają lub tłumią sygnały satelitów, pogarszając geometrię rozwiązania.
Refrakcja jonosferyczna i troposferyczna opóźnia sygnały; ogranicza się ją odbiorem wieloczęstotliwościowym lub poprawkami.
Słabe sygnały GNSS są podatne na zagłuszanie i fałszowanie, co zagraża systemom autonomicznym.
RTK wymaga poprawek z pobliskiej stacji bazowej lub sieci NTRIP; dokładność spada z odległością i wymaga ponownego ustalenia nieoznaczoności fazy.
Ewolucja
Początek praktycznej nawigacji satelitarnej.
Hiperparametry (konfigurowalne osie)
Metoda wyznaczania pozycji decydująca o dokładności — od autonomicznej po różnicową i fazową.
Liczba wykorzystywanych pasm; praca wieloczęstotliwościowa redukuje błąd jonosferyczny.
Liczba wykorzystywanych konstelacji; praca wielokonstelacyjna zwiększa dostępność i dokładność.