Model utrzymuje tablice osadzeń dla n-gramów; podczas przetwarzania sekwencji dołącza informacje z osadzeń odpowiednich n-gramów do reprezentacji tokenów. Duża część 'wiedzy' trafia do parametrów osadzeń (tanich obliczeniowo w dostępie), co zwiększa efektywną pojemność przy ograniczonym wzroście aktywnych obliczeń.
Zwiększanie pojemności modelu przez więcej parametrów zwykle podnosi koszt obliczeń i zapotrzebowanie na pamięć; potrzebne są metody skalowania parametrów oszczędne dla akceleratorów.