1) Nieogniskowana, spolaryzowana wiązka laserowa (w demonstracji 980 nm, moc ~100 mW, natężenie ~0,32 mW/µm²) oświetla plazmoniczną antenę kierunkową zbudowaną z asymetrycznych złotych nanoprętów (170 nm i 150 nm długości, szerokość 60 nm). 2) Antena absorbuje i kierunkowo rozprasza/re-emituje fotony, tworząc silnie asymetryczny wzorzec rozpraszania. 3) Każdy rozproszony foton unosi pęd; asymetria strumienia pędu daje wypadkową siłę odrzutu napędzającą strukturę w płaszczyźnie (prędkości do 50 µm/s). 4) Pionowo działające ciśnienie promieniowania równoważy odpychające siły elektrostatyczne od naładowanej powierzchni, utrzymując robota stabilnie zawieszonego nad podłożem. 5) Kierunek ruchu jest zablokowany prostopadle do osi polaryzacji liniowej; obrót polaryzacji obraca robota, a impulsy światła spolaryzowanego kołowo znoszą dwukrotną degenerację kierunku (transfer spin–pęd), wybierając zwrot. Sekwencje polaryzacji generują modulatory elektrooptyczne (EOM).
Sterowanie ruchem obiektów w skali mikro/nano zwykle wymaga ogniskowanych pułapek optycznych (optical tweezers) z precyzyjnym, mechanicznym naprowadzaniem wiązki, co komplikuje układ oraz grozi fotouszkodzeniem i nadmiernym nagrzewaniem próbki. Napęd odrzutem fotonów pozwala napędzać i sterować obiektem za pomocą nieogniskowanej, jednorodnej wiązki, zmieniając wyłącznie jej polaryzację, przy zmniejszonym ryzyku fotouszkodzenia.
Asymetryczne złote nanopręty (np. 170 nm i 150 nm długości, szerokość 60 nm) wykonane techniką frezowania wiązką jonów helu z monokrystalicznych płatków złota. Kierunkowo rozpraszają światło, wytwarzając asymetryczny strumień pędu fotonów i tym samym siłę odrzutu.
Sztywny, przezroczysty dysk z krzemionki (średnica ~0,92 µm dla nanorobota, masa ~0,26 pg) osadzający antenę plazmoniczną i stanowiący korpus przenoszący ładunek.
Oficjalna
Sekwencje polaryzacji liniowej i kołowej generowane modulatorami elektrooptycznymi (EOM). Polaryzacja liniowa ustawia oś ruchu (prostopadle do niej), a impulsy kołowe wybierają zwrot ruchu poprzez transfer spin–pęd.
Absorpcja plazmoniczna wytwarza lokalne nagrzewanie i gradienty temperatury, które mogą zaburzać otoczenie.
Mechanizm zademonstrowano wyłącznie w roztworze wodnym w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych; brak wykazania w warunkach in vivo lub w złożonych mediach.
Ruch jest zablokowany polaryzacyjnie (prostopadle do polaryzacji liniowej), więc sterowanie kierunkiem jest pośrednie — przez sekwencje polaryzacji, a nie swobodne naprowadzanie 2D.
Prędkość spada, gdy robot transportuje większe skupiska bakterii.
Robot pozostaje zawieszony tuż nad podłożem dzięki równowadze ciśnienia promieniowania i odpychania elektrostatycznego, co czyni go wrażliwym na stan powierzchni.
Nichols i Hull (oraz niezależnie Lebiediew) eksperymentalnie potwierdzają, że światło wywiera ciśnienie — podstawa idei pędu niesionego przez fotony.
Arthur Ashkin demonstruje przyspieszanie i pułapkowanie cząstek ciśnieniem promieniowania, otwierając dziedzinę manipulacji optycznej.
Ashkin i współpracownicy demonstrują jednowiązkową pułapkę gradientową (optical tweezers), dominujący sposób optycznej manipulacji obiektami mikro.
Pakizeh i Käll wykazują jednokierunkowe, ultrakompaktowe nanoanteny optyczne — podstawa asymetrycznego, kierunkowego rozpraszania wykorzystanego później do napędu odrzutem.
Grupa Berta Hechta prezentuje świetlnie sterowane plazmoniczne mikrodrony napędzane odrzutem fotonów — pierwsza realizacja tej zasady napędu w mikromaszynach.
Qin, Wu, Krueger i Hecht demonstrują świetlnie napędzanego plazmonicznego mikrorobota do manipulacji nanocząstkami — bezpośredni poprzednik nanorobota-czyściciela.
Qin i in. przedstawiają zminiaturyzowanego (poniżej 1 µm) nanorobota napędzanego odrzutem fotonów z pojedynczego motoru kierunkowego, zbierającego i transportującego bakterie.
Długość fali wiązki napędowej, dobierana pod rezonans plazmoniczny anteny.
Moc i natężenie wiązki określają wielkość siły odrzutu oraz poziom lokalnego nagrzewania.
Polaryzacja liniowa ustawia oś ruchu; impulsy kołowe wybierają zwrot (transfer spin–pęd).
Różnica długości nanoprętów decyduje o kierunkowości rozpraszania, a więc o kierunku odrzutu.
