Rejestracja 3D-2D
Jak działa
Definiuje się parametry przekształcenia 3D (zwykle sztywnego: 3 translacje + 3 rotacje). W metodzie intensywnościowej dla danej pozy wolumenu generuje się DRR (symulowany rzut rentgenowski), porównuje go z rzeczywistym obrazem 2D miarą podobieństwa (np. informacja wzajemna, gradient difference), a optymalizator iteracyjnie poprawia pozę aż do maksymalizacji podobieństwa. W metodzie cechowej dopasowuje się zrzutowane cechy 3D do cech wykrytych w obrazie 2D. Wynikiem jest transformacja pozwalająca nałożyć wolumen 3D na obraz 2D w czasie rzeczywistym.
Rozwiązany problem
Przedoperacyjne obrazowanie 3D (CT/MR) jest bogate w szczegóły, ale niedostępne w czasie zabiegu, gdzie operator dysponuje jedynie rzutami 2D (fluoroskopią). Bez wspólnego układu współrzędnych nie można przenieść planu i struktur 3D na bieżący obraz.
Ewolucja
Upowszechnienie rejestracji intensywnościowej 3D-2D z użyciem cyfrowo zrekonstruowanych radiogramów (DRR) do dopasowania CT do RTG.
Systematyczne porównanie miar podobieństwa (m.in. informacji wzajemnej) dla rejestracji CT-fluoroskopia ustaliło dobre praktyki metody intensywnościowej.
Markelj i wsp. usystematyzowali metody rejestracji 3D/2D dla interwencji nawigowanych obrazem, stając się punktem odniesienia dziedziny.
Metody głębokiego uczenia zaczęły estymować pozę i przyspieszać rejestrację 3D-2D, zwiększając odporność na lokalne minima.