SDF
Jak działa
Opis zapisywany jest w hierarchicznym dokumencie XML. Element <world> grupuje modele, światła, scenę i parametry fizyki, a każdy <model> składa się z ogniw (<link>) połączonych przegubami (<joint>); ogniwa niosą właściwości wizualne (<visual>), kolizyjne (<collision>), bezwładnościowe oraz sensory. Każda wersja specyfikacji jest zdefiniowana osobnym zestawem plików .sdf, a narzędzia potrafią automatycznie migrować starsze dokumenty do nowszej wersji. Gazebo potrafi też w locie konwertować pliki URDF do SDF, dzięki czemu roboty opisane w ROS działają w symulatorze bez ręcznego przepisywania.
Rozwiązany problem
URDF (Unified Robot Description Format) stosowany w ROS opisuje jedynie pojedynczego robota w izolacji: nie określa pozy robota w świecie, nie obsługuje pętli kinematycznych (mechanizmów równoległych), nie zawiera tarcia ani opisu obiektów innych niż robot, takich jak światła czy teren. SDF powstał, aby usunąć te ograniczenia jednym, skalowalnym opisem całej sceny symulacji.