Tenant
Jak działa
Każdemu tenantowi przypisuje się unikalny identyfikator oraz granicę logiczną (konto, subskrypcję, katalog lub namespace), z którą powiązane są jego zasoby, polityki dostępu i dane. Warstwa uwierzytelniania i autoryzacji (np. katalog tożsamości) przypisuje użytkowników do konkretnego tenanta i egzekwuje, że żądania operują wyłącznie w jego obrębie. Izolację realizuje się na różnych poziomach — od w pełni współdzielonych instancji z separacją na poziomie wiersza danych, po dedykowane zasoby per tenant — zależnie od modelu izolacji dobranego do wymagań bezpieczeństwa i kosztów. Rozliczanie, limity i konfiguracja również wiązane są z identyfikatorem tenanta. Poprawność tych granic jest krytyczna: błąd w izolacji lub w kontroli dostępu między tenantami prowadzi do wycieku danych lub przejęcia zasobów (incydent cross-tenant).
Rozwiązany problem
Dostawcy chmury muszą obsłużyć wielu niezależnych klientów na współdzielonej infrastrukturze, jednocześnie gwarantując, że dane i konfiguracja jednego klienta są niewidoczne i niedostępne dla innych. Pojęcie tenanta dostarcza jednoznacznej granicy, wokół której buduje się izolację, kontrolę dostępu, rozliczanie i zgodność.