TDT
Jak działa
Sieć lacząca (joint network) TDT ma dwa wyjścia: jedno generuje rozkład nad tokenami (wraz z symbolem blank), drugie — rozkład nad predefiniowanym zbiorem mozliwych czasów trwania (liczby ramek do pominiecia). Oba wyjścia sa normalizowane niezaleznie. W kazdym kroku dekodowania model wybiera token oraz czas trwania; przewidziana wartość duration określa, o ile ramek enkodera należy przesunąć wskaźnik przed kolejnym krokiem. Pozwala to pominąć ramki, które nie wnoszą nowych tokenów, i skrócić liczbę kroków dekodowania. Model jest trenowany z wariantem funkcji straty transducera uwzględniającym predykcję czasu trwania.
Rozwiązany problem
Klasyczny Transducer (RNN-T) podczas dekodowania przetwarza wyjście enkodera ramka po ramce i w wielu krokach emituje symbol pusty (blank) bez wyprowadzenia tokenu, co wydłuża inferencję. TDT ogranicza ten narzut, pozwalając modelowi przeskakiwać nieinformacyjne ramki na podstawie przewidzianego czasu trwania.
Komponenty
Enkoder (np. Conformer/FastConformer w modelach Parakeet) mapuje cechy audio na ukryte reprezentacje ramek.
Odpowiednik dekodera w RNN-T; dostarcza kontekst językowy zależny od dotychczas wyemitowanych tokenów.
W odróżnieniu od klasycznego Transducera ma dwa wyjścia: rozkład nad tokenami oraz rozkład nad czasami trwania (duration).
Implementacja
Ewolucja
Xu i in. publikują TDT jako rozszerzenie RNN-T przewidujące token i jego czas trwania; implementacja trafia do NVIDIA NeMo.
TDT staje się dekoderem w rodzinie modeli Parakeet (np. parakeet-tdt-1.1b), łączących enkoder FastConformer z dekoderem TDT.
Hiperparametry (konfigurowalne osie)
Predefiniowany zbiór wartości czasu trwania (liczba pomijanych ramek), które model może przewidzieć. Szerszy zakres umożliwia agresywniejsze pomijanie ramek i szybszą inferencję, potencjalnie kosztem dokładności.
Paradygmat wykonania
Sieć jest gęsta (wszystkie parametry aktywne). Dynamika polega na warunkowym pomijaniu ramek wejściowych podczas dekodowania, zależnie od przewidzianego czasu trwania.
Równoległość
Dekodowanie jest autoregresyjne (sekwencyjne), lecz pomijanie ramek redukuje liczbę kroków względem klasycznego Transducera; trening jest zrównoleglany.