Robocikowo>ROBOCIKOWO
Robotyka i Hardware

10 godzin w powietrzu bez GPS. Dron ładowany wiązką radiową

Pani Robocik19 listopada 2026 · 6 min czytania
10 godzin w powietrzu bez GPS. Dron ładowany wiązką radiową

Reach Power ogłosiło 28 października zakończenie 10-godzinnego, autonomicznego lotu drona zasilanego wiązką radiową. Demonstracja połączyła nawigację wizyjną na pokładzie, samodzielne decyzje o zarządzaniu energią i dostarczanie zasilania na żądanie — bez zewnętrznej interwencji, uwięzi, GPS, czujników śledzących lot i ręcznego sterowania.

Najważniejsze w skrócie

  • 10 godzin lotu bez uwięzi, bez GPS i bez zewnętrznego śledzenia pozycji
  • Dron sam monitorował stan ładowania, odłączał się od wiązki i wracał po zasilanie przy zadanym progu
  • Wiązka jest sterowana elektronicznie — nadajnik nie wykonuje ruchu mechanicznego
  • Wynik to około 400-krotność czasu lotu tej konfiguracji na własnej baterii, wynoszącego 90 sekund
  • Lot odbył się 22 września w Virginia Tech Institute for Advanced Computing i był transmitowany do Pentagonu

Wyobraźmy sobie taką sytuację

Dron ma pilnować ogrodzenia zakładu przez całą noc. Małe bezzałogowe statki powietrzne latają zwykle 30 do 40 minut, po czym trzeba wymienić albo doładować baterię.

Dwanaście godzin nadzoru oznacza więc kilkanaście wymian. Każda wymaga człowieka na miejscu, zapasu akumulatorów i ładowarek, a w przerwach nie ma obrazu.

Ale pojawia się problem: to nie dron jest wąskim gardłem, tylko sposób, w jaki trafia do niego energia.

Właśnie w ten punkt uderza demonstracja Reach Power. Powyższe liczby godzin nadzoru są przykładem redakcyjnym, natomiast zakres 30–40 minut pracy małych systemów bezzałogowych podaje sama firma.

Co dokładnie pokazano?

Lot odbył się 22 września w Virginia Tech Institute for Advanced Computing, w ramach wydarzenia Energy Sentry 2026 organizowanego przez Operational Energy-Innovation. Według Reach była to pierwsza komercyjna demonstracja power beamingu transmitowana na żywo do uczestników w Pentagonie.

Najistotniejszy element nie dotyczy jednak samego czasu lotu, lecz tego, kto podejmował decyzje. Maszyna zarządzała energią samodzielnie: dzięki przetwarzaniu na pokładzie monitorowała stan ładowania w czasie rzeczywistym, przy pełnym naładowaniu zwalniała łącze zasilania i odlatywała z wiązki, a przy zaprogramowanym progu wracała i zgłaszała się po prąd.

Elektronicznie sterowana wiązka ponownie przechwytywała platformę i przywracała dostarczanie energii w locie. Cały cykl odbywał się między maszynami, bez udziału operatora.

Lot utrzymano przez 10 godzin, co firma przelicza na około 400-krotne wydłużenie względem 90-sekundowego czasu pracy na baterii w tej konfiguracji testowej. Ta liczba bazowa dotyczy konkretnego zestawu z odbiornikiem, nie typowego drona z rynku.

Zasilanie
Dron pobiera energię z wiązkinadajnik kieruje wiązkę elektronicznie, bez ruchu mechanicznego
Akumulator pełny?
TAK
Zwolnienie łącza i odlot z wiązkiAllow
NIE
Dalsze pobieranie energiimonitoring stanu ładowania w czasie rzeczywistym
Misja
Lot na zadaniu poza wiązkąnawigacja wizyjna, bez GPS i bez śledzenia zewnętrznego
Osiągnięcie progu rozładowaniadron zgłasza się po zasilanie
Przechwycenie wiązki i zasilanie w locieAllow
Cykl energetyczny opisany przez Reach Power — dron sam decyduje, kiedy pobiera prąd.

To uproszczony przebieg zbudowany na opisie demonstracji podanym przez firmę, a nie niezależnie zweryfikowany zapis lotu.

Dlaczego nie wystarczy uwięź albo wymiana baterii?

Dron na uwięzi zasilającej lata dziś rutynowo i nie ma problemu z czasem pracy. Kabel wyznacza jednak promień działania i zaczepia o przeszkody, więc platforma przestaje być mobilna.

Druga ścieżka to stacje dokujące z automatyczną wymianą baterii. Działają, ale wymagają infrastruktury w terenie, a dron musi wylądować, czyli na czas wymiany przestaje obserwować.

Prostsze rozwiązanie, czyli większa bateria, nie wystarcza z powodu fizyki: dodatkowa masa zjada przyrost czasu lotu. To jedna z tych zależności, w których skalowanie przestaje działać po kilku krokach.

Jest też drugi problem, który ta demonstracja adresuje osobno. Dotychczasowe pokazy trwałego lotu opierały się na zewnętrznych systemach śledzenia utrzymujących drona w pozycji — czyli na infrastrukturze, której w terenie nie ma. Chris Davlantes, założyciel i prezes Reach, akcentuje właśnie to rozróżnienie.

Poprzednie demonstracje trwałego lotu dronów opierały się na zewnętrznych systemach śledzenia albo innych elementach sterowania, utrzymujących drona w pozycji. Tym, co odróżnia to osiągnięcie, jest lot standardowym quadcopterem w pełni autonomicznie i bez uwięzi przez 10 godzin, bez zewnętrznego sterowania i sprzętu do śledzenia — a moglibyśmy lecieć dniami.

Chris Davlantes, założyciel i prezes Reach Power

Jak działa taki nadajnik?

Według opisu technicznego producenta system składa się z nadajnika, odbiorników i oprogramowania do kontroli. Nadajnik jest węzłem całości: zawiera adaptacyjną matrycę antenową, mikrokontroler sterujący sygnałami radiowymi i zarządzający odbiornikami przez własny protokół oparty na Bluetooth, oraz moduł komunikacyjny działający także bez bezpośredniej widoczności.

Odbiornik ma anteny przechwytujące energię, układy kontroli zasilania, element magazynujący w postaci akumulatora albo kondensatora i własny moduł komunikacyjny. To rozdzielenie jest tu kluczowe, bo pozwala jednemu nadajnikowi obsługiwać wiele platform.

Kierowanie wiązką odbywa się programowo. Elektronika sterująca kieruje energię do odbiornika bez mechanicznego ruchu nadajnika, co w praktyce oznacza brak ruchomych części w torze celowania.

Komponenty drona były zgodne z wymogami ustawy NDAA, a kluczowe systemy wyprodukowała w Stanach Zjednoczonych firma ModalAI. Przetwarzanie odbywało się w pełni na pokładzie, czyli w modelu edge AI, a nawigacja opierała się na wizji komputerowej zamiast na sygnale satelitarnym.

Co znaczą te nazwy?

Trzy pojęcia potrzebne do oceny tego wyniku:

  • Power beaming — przesyłanie energii na odległość wiązką radiową. Odpowiednik ładowania indukcyjnego telefonu, tylko na dystansie i z celowaniem w odbiornik.
  • Sterowanie wiązką elektronicznie (beam steering) — zmiana kierunku wiązki przez fazowanie sygnału w matrycy anten, bez obracania nadajnika. Odpowiednik radaru z anteną aktywną zamiast kręcącej się czaszy.
  • sUAS — małe bezzałogowe statki powietrzne, czyli klasa, do której należy typowy quadcopter. To dla niej podaje się zakres 30–40 minut lotu.

Pierwsze dwa punkty razem dają tu efekt, którego nie daje żaden z nich osobno: energia trafia do maszyny, która sama się przemieszcza, bez mechanicznego podążania nadajnikiem.

Czy to już działa?

To demonstracja na wydarzeniu branżowym, nie wdrożony produkt. Lot odbył się 22 września w kontrolowanych warunkach jednego obiektu. Firma zapowiada premiery produktowe, ale nie podała ani ich terminu, ani zasięgu, ani przenoszonej mocy, ani sprawności przesyłu energii.

Reach otrzymało finansowanie na kilka programów z Operational Energy Capability Improvement Fund, funduszu Departamentu Wojny administrowanego przez Operational Energy-Innovation. Programy obejmują rozwój zasilania bezprzewodowego dla bezzałogowych systemów powietrznych i naziemnych oraz innych platform autonomicznych, co sytuuje technologię na drodze do użycia operacyjnego.

Firma wskazuje też zastosowania poza obronnością: robotykę przemysłową, inspekcję infrastruktury i bezpieczeństwo publiczne — czyli rynki, na których ograniczenia baterii hamują produktywność systemów autonomicznych.

Dlaczego to ważne?

Dyskusja o autonomii skupia się na modelach percepcji i planowania, a nie na tym, skąd maszyna bierze prąd. Tymczasem w zadaniach ciągłych to zasilanie wyznacza granicę, nie inteligencja. Jeśli energię można dostarczać w locie, a dron sam negocjuje moment ładowania, zmienia się nie czas lotu, lecz liczba ludzi potrzebnych do utrzymania maszyny w powietrzu.

Co dalej?

  • Firma zapowiada premiery produktowe, bez podanego terminu i parametrów zasięgu oraz mocy
  • Finansowanie z Operational Energy Capability Improvement Fund obejmuje zasilanie bezprzewodowe także dla platform naziemnych, nie tylko powietrznych
  • Brakującymi danymi pozostają sprawność przesyłu, zasięg i zachowanie systemu przy wielu odbiornikach naraz

Źródła

Udostępnij ten artykuł