Luxonis przedstawił 27 października OAK 4 FFC — płytkę wizyjną, do której można podłączyć do pięciu kamer w dowolnym układzie, z synchronizacją, głębią stereo i przetwarzaniem AI realizowanym na pokładzie. Zestaw deweloperski kosztuje 849 dolarów (ok. 3100 zł) i jest już w sprzedaży.
Najważniejsze w skrócie
- Do pięciu modułów kamer na płytce nośnej o wymiarach 70 × 53 mm
- Zestaw deweloperski 849 USD dostępny od razu, wersja barebone 730 USD planowana na I kwartał 2027
- Moduł obliczeniowy OAK 4 na bazie RVC4: sześciordzeniowy CPU ARM, 8 GB RAM, 128 GB pamięci
- Dynamic Calibration kalibruje kamery na podstawie cech sceny, bez szachownicy ani wzorca ChArUco
- Moduły kamer sprzedawane osobno — 48 Mpix IMX586, 5 Mpix OG05 i 1 Mpix OV9282
Po co humanoidowi pięć kamer?
Konstruktor buduje głowę humanoida. Potrzebuje pary kamer patrzących do przodu, żeby liczyć odległość ze stereo, oraz szerokokątnych kamer po bokach i jednej z tyłu, żeby robot widział, kto do niego podchodzi.
Dotąd oznaczało to składanie systemu percepcji z osobnych elementów: kamer, układu synchronizującego klatki i komputera liczącego głębię. Każdy z nich kupowany osobno, każdy z własnym zasilaniem i własnym sterownikiem.
OAK 4 FFC zbiera to w jedną płytkę 70 × 53 mm. Pięć kamer wpina się taśmami, a synchronizacja, głębia i rozpoznawanie obrazu dzieją się na pokładzie.
Ale pojawia się pytanie: skoro kamery nie siedzą w fabrycznej obudowie, skąd płytka wie, jak są względem siebie ustawione?
To nie jest detal. Od tego zależy, czy pomiar odległości w ogóle ma sens.
Jak działa kalibracja bez wzorca?
Głębia stereo wylicza odległość z różnicy między obrazem z dwóch kamer. Przesunięcie mocowania o ułamek stopnia psuje geometrię, na której opiera się ten rachunek — i pomiar zaczyna kłamać.
- Z — mierzona odległość od kamer
- f — ogniskowa obiektywu, stąd znaczenie doboru optyki
- B — baza stereo, czyli rozstaw kamer
- d — dysparycja, przesunięcie tego samego punktu między obrazami
Klasyczna odpowiedź to kalibracja wzorcem: trzyma się przed kamerami szachownicę?Wzorzec kalibracyjny: Płaska plansza o znanej geometrii — szachownica lub wzór ChArUco — z której algorytm odczytuje wzajemne położenie i orientację kamer. o znanych wymiarach i z jej obrazu wylicza wzajemne położenie obiektywów. Luxonis dostarcza moduły skalibrowane fabrycznie, a ich wzajemną relację w konkretnej konstrukcji ustala mechanizmem Dynamic Calibration.
Konstruktor wpisuje w narzędziu OAK Viewer przybliżone pozycje kamer, a potem uruchamia kalibrację na cechach widocznych w scenie. Dokumentacja opisuje też monitorowanie ustawienia i ponowną kalibrację po zmianach temperatury, wstrząsach mechanicznych albo przełożeniu kamery.
Diagram pokazuje, gdzie w tym procesie leży ryzyko. Pierwsze dwa kroki wykonuje konstruktor, trzeci zależy wyłącznie od otoczenia — i to on decyduje, czy kalibracja bez wzorca w ogóle zadziała.
Metoda ma swoje warunki. Luxonis zaleca obiekty z teksturą na różnych głębokościach i ostrzega przed ciemnymi scenami, gładkimi ścianami, powierzchniami odbijającymi i przezroczystymi oraz powtarzalnymi wzorami. Rezygnacja ze wzorca upraszcza jeden krok konfiguracji, ale nie zdejmuje obowiązku sprawdzenia, czy otoczenie daje dość informacji.
Co znaczą te nazwy?
Specyfikacja płytki operuje skrótami, które decydują o tym, do czego sprzęt się nadaje.
- FFC — płaska taśma łącząca moduł kamery z płytką. Dzięki niej kamerę można umieścić tam, gdzie wymaga tego konstrukcja, zamiast tam, gdzie pozwala sztywna obudowa.
- Migawka globalna (global shutter) — matryca naświetlająca całą klatkę naraz. Przy ruchu nie zniekształca obrazu tak jak matryce odczytywane linia po linii, co ma znaczenie na chodzącym robocie.
- Baza stereo — odległość między dwiema kamerami patrzącymi w tę samą stronę. Im większa, tym dokładniejszy pomiar dalekich obiektów, ale tym gorzej z bliskimi.
- TOPS — biliony operacji na sekundę, miara surowej przepustowości akceleratora AI. Nie mówi, ile klatek na sekundę przerobi konkretny model.
- PoE+ — zasilanie przez kabel sieciowy. Jeden przewód zamiast dwóch, co upraszcza okablowanie w ciasnym kadłubie.
Razem te pojęcia tłumaczą, dlaczego płytka jest sprzedawana bez kamer: wybór matrycy, obiektywu i rozstawu to decyzja projektowa, nie kwestia gustu.
Trzy wspierane moduły kamer, sprzedawane osobno:
Dlaczego nie wystarczy gotowa kamera stereo?
Nasuwa się prostsze rozwiązanie: kupić zamkniętą kamerę stereo z ustalonym rozstawem i nie zajmować się kalibracją.
Problem w tym, że w robocie humanoidalnym rozmieszczenie kamer dyktuje konstrukcja, a nie katalog. Szerokość głowy wyznacza bazę stereo. Kamera patrząca do tyłu musi być z tyłu. Boczne szerokokątne muszą zmieścić się tam, gdzie zostało miejsce po aktuatorach szyi.
Gotowa obudowa narzuca jedno ustawienie dla wszystkich zastosowań. Przy pięciu kamerach o różnych rolach — dwie do głębi, dwie do pola widzenia, jedna do tyłu — jedna sztywna geometria po prostu nie pasuje.
Drugi powód jest obliczeniowy. Liczenie głębi, detekcji i śledzenia obiektów na płytce odciąża główny komputer robota. To opcja integracyjna, a nie zapowiedź, że płytka zastąpi moc potrzebną każdemu modelowi AI w humanoidzie — producent opisuje ją jako samodzielny komputer dla prostszych lub stacjonarnych maszyn albo jako dedykowany moduł percepcji pracujący obok Jetsona lub innego hosta. W obu wariantach jest to przesunięcie części pracy na Edge AI.
Czy to już działa?
Tak, ale połowicznie. Zestaw deweloperski za 849 dolarów jest dostępny od razu. Wersja barebone za 730 dolarów (ok. 2670 zł) oraz dostawy wolumenowe planowane są na I kwartał 2027 roku. Obie wersje wymagają osobno kupionych modułów kamer.
Parametry modułu obliczeniowego OAK 4 na bazie RVC4: sześciordzeniowy CPU ARM, system Luxonis OS na bazie Linuksa, 8 GB RAM i 128 GB pamięci masowej. Producent reklamuje go liczbą 52 TOPS, a szczegółowa specyfikacja rozbija ją na akcelerator AI 48 TOPS w INT8 i GPU 4 TOPS w FP16 — tych wartości nie należy traktować jak wyniku testu dla konkretnego zadania robotycznego.
Łączność obejmuje 2,5 GbE, USB-C i CAN, zasilanie 6–32 V DC oraz opcjonalny PoE+. Sam zespół barebone waży 36 gramów, a zestaw deweloperski z pasywnym radiatorem, modułem PoE+ i złączami — 215 gramów.
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Płytka nośna | 70 × 53 mm |
| Liczba kamer | do 5 modułów |
| Moduł obliczeniowy | OAK 4 na bazie RVC4 |
| CPU | sześciordzeniowy ARM |
| Akcelerator AI | 48 TOPS (INT8) |
| GPU | 4 TOPS (FP16) |
| RAM / pamięć | 8 GB / 128 GB |
| System | Luxonis OS (Linux) |
| Łączność | 2,5 GbE, USB-C, CAN, opcjonalnie PoE+ |
| Zasilanie | 6–32 V DC |
| Masa | 36 g (barebone) / 215 g (zestaw deweloperski) |
| Cena | 849 USD teraz · 730 USD barebone w I kw. 2027 |
Dlaczego to ważne?
Percepcja jest tą częścią humanoida, którą najtrudniej kupić w całości, bo zależy od kształtu konkretnej maszyny. Przeniesienie synchronizacji i kalibracji na gotową płytkę skraca etap, który dotąd każdy zespół przechodził samodzielnie. Przy masie 36 gramów i cenie rzędu kilku tysięcy złotych zmienia to rachunek dla mniejszych konstruktorów, nie tylko dla dużych producentów.
Co dalej?
- Wersja barebone za 730 USD i dostawy wolumenowe zapowiedziane na I kwartał 2027 roku
- Moduły kamer pozostają osobnym zakupem — wspierane są 48 Mpix IMX586, 5 Mpix OG05 i 1 Mpix OV9282
- Skuteczność Dynamic Calibration zależy od sceny, więc realnym testem będzie praca w halach o niskim kontraście i powtarzalnych wzorach, przed którymi ostrzega sam producent
Źródła
- Humanoids Daily — Luxonis Launches OAK 4 FFC to Put Five Robot Cameras on One Vision Computer
- Luxonis — OAK 4 FFC
- Luxonis Documentation — Dynamic Calibration
