AGIBOT przedstawił 29 października na Innovation Day 2026 w Szanghaju metrykę Worken — sposób liczenia robotów nie w sztukach, lecz w godzinach samodzielnie wykonanej pracy. Chińska firma pokazała przy tej okazji trzecią generację architektury sprzętowej AHA3, przemysłowego robota G2 Max z udźwigiem dwuręcznym do 40 kg oraz system operacyjny Link-U OS 1.0, który ma zostać w pełni otwarty do końca 2026 roku.
Najważniejsze w skrócie
- Worken = liczba aktywnych robotów × autonomiczne godziny pracy × współczynnik efektywności wyniku
- G2 Max: 21 stopni swobody, udźwig dwuręczny do 40 kg, wysokość pracy regulowana od 0,1 do 2,5 m
- AHA3 dostaje chłodzenie cieczowe przegubów i przeguby w klasie szczelności IP67
- Link-U OS 1.0 działa u wybranych partnerów, pełne otwarcie kodu zapowiedziane na koniec 2026 roku
- Ekosystem firmy obejmuje 255 uczelni, 511 przedsiębiorstw i ponad 80 tysięcy deweloperów
Wyobraźmy sobie taką sytuację
Fabryka telefonów kupuje pięćdziesiąt humanoidów do podawania części na linię montażową. Po pół roku dostawca raportuje: pięćdziesiąt robotów wdrożonych, kontrakt zrealizowany.
Tylko że dwadzieścia z nich stoi w magazynie jako zapas. Dziesięć pracuje, ale operator musi je co kwadrans poprawiać. Pozostałe dwadzieścia rzeczywiście robi swoje — za to wolniej niż ludzie, których zastąpiły.
Liczba w raporcie brzmi tak samo. Praca faktycznie wykonana — zupełnie inaczej.
Ale pojawia się problem: jak to policzyć, żeby liczba cokolwiek znaczyła?
Właśnie na to pytanie AGIBOT próbuje odpowiedzieć metryką Worken. Liczby w powyższym scenariuszu są przykładem redakcyjnym, nie danymi z wdrożenia.
Co dokładnie znaczy Worken?
Nazwa to zbitka angielskich słów „work” i „token”. Firma tłumaczy ją jako „efektywne inteligentne godziny pracy”, a sam wzór jest krótki:
Worken = liczba aktywnych robotów × autonomiczne godziny pracy × współczynnik efektywności wyniku
Każdy z trzech czynników odcina inny sposób naciągania statystyk.
Pierwszy liczy wyłącznie roboty, które faktycznie wykonują zadania w realnym otoczeniu — nie sztuki wyprodukowane ani leżące w magazynie.
Drugi mierzy czas pracy samodzielnej, a nie czas, w którym maszyna jest po prostu włączona. To różnica między „robot stał pod napięciem osiem godzin” a „robot przepracował osiem godzin bez interwencji”.
Trzeci porównuje wynik z punktem odniesienia dla konkretnego zadania — na przykład z ilością pracy, którą w tym samym czasie wykonuje człowiek według obowiązujących norm.
To uproszczony przebieg proponowanej metryki, a nie opis działającego systemu rozliczeniowego.
Przez kilka ostatnich lat branża robotyczna zrobiła ogromny postęp w sprzęcie, modelach AI i produkcji na dużą skalę. Ale kiedy roboty zaczynają pracować w fabrykach, magazynach i usługach, musimy odpowiedzieć na bardziej praktyczne pytanie: ile produktywnej pracy faktycznie dostarczają?
Peng Zhihui, współzałożyciel, prezes i dyrektor techniczny AGIBOT
Dlaczego nie wystarczy liczyć wdrożonych robotów?
Dziś branża rozlicza się dostawami. Firma podała w zeszłym miesiącu, że z linii zjechał jej dwudziestotysięczny robot, a IDC umieściło ją na pierwszym miejscu w globalnych dostawach humanoidów w pierwszej połowie 2026 roku.
Problem w tym, że dostawa nie mówi nic o tym, co dzieje się po wdrożeniu.
Dwa wdrożenia o tej samej liczbie maszyn mogą dać zupełnie różną produktywność — zależnie od tego, jak samodzielnie roboty pracują, jak często potrzebują człowieka i ile akceptowalnej pracy faktycznie kończą.
Jest też druga strona, czysto księgowa. Sprzęt się amortyzuje, ale lepsze modele mogą sprawić, że ta sama maszyna wykona z czasem więcej pracy. Bez metryki wyniku nie da się tego zestawić z kosztem cyklu życia, a to właśnie jest liczba, która interesuje dyrektora operacyjnego rozważającego zakup.
Worken nie jest przy tym standardem branżowym. To propozycja jednej firmy, która sama przyznaje, że ramy będą dopracowywane na danych z kolejnych wdrożeń.
Co AGIBOT pokazał poza metryką?
Sprzętowym fundamentem jest AHA3 — trzecia generacja architektury opisywana jako „trzy inteligencje w jednym”: lokomocja, interakcja i manipulacja w jednym systemie. Nowości to chłodzenie cieczowe przegubów, pomyślane pod ciągłą pracę przemysłową, oraz przeguby w klasie szczelności IP67. Całość opiera się na zintegrowanym module obliczeniowym oraz łączności Wi-Fi 6 i 5G.
Premierę miał też G2 Max — ciężki robot przemysłowy na 21 stopni swobody, z udźwigiem dwuręcznym do 40 kg i wysokością pracy regulowaną od 0,1 do 2,5 m. Dochodzi do tego manipulacja z kontrolą siły i napęd wszechkierunkowy.
Rodzina chwytaków rozrosła się o trzy warianty dłoni OmniHand 3 oraz taktylny chwytak OmniPicker 3. Osobno firma pokazała model fundacyjny GO-3 Preview, o którym pisaliśmy wcześniej.
Ostatni element to Link-U OS 1.0 — system operacyjny, który producent nazywa „pierwszym w branży zaprojektowanym pod inteligencję wcieloną”. Zbudowany jest na wspólnej warstwie abstrakcji sprzętu i łączy hardware z aplikacjami. Projekt został przekazany fundacji OpenAtom, razem z zapowiedzią wspólnego budowania społeczności open source dla humanoidów i ujednolicania interfejsów technicznych.
Co znaczą te nazwy?
Cztery skróty, które w tym ogłoszeniu wracają najczęściej:
- Worken — metryka pracy wykonanej przez roboty. Odpowiednik roboczogodzin z kadr, tylko policzony dla maszyn i skorygowany o to, ile z tej godziny było naprawdę samodzielne.
- AHA3 — AGIBOT Humanoid Architecture, trzecia generacja. Wspólna podstawa sprzętowa dla różnych robotów firmy, zamiast osobnej konstrukcji pod każdy model.
- Link-U OS — system operacyjny robota. Rolę ma podobną do Androida w telefonie: ukrywa różnice w sprzęcie, żeby aplikacja nie musiała wiedzieć, jaki silnik siedzi w przegubie.
- WRAM — World Reasoning Action Model, szkielet modelu GO-3 Preview. Ma pozwalać robotowi przewidzieć skutek ruchu, zanim go wykona.
Razem to próba domknięcia pętli: wspólny sprzęt, wspólny system i jedna liczba do rozliczania wyniku.
Czy to już działa?
Częściowo — i każdy element na innym etapie. Worken to propozycja ram pomiarowych ogłoszona 29 października 2026 roku, nie przyjęty standard. G2 Max i nowe chwytaki to premiery produktowe, bez podanych cen i terminów dostaw. Link-U OS 1.0 został według firmy zwalidowany na robotach z produkcji seryjnej i jest testowany u wybranych partnerów ekosystemu, a pełne otwarcie kodu zapowiedziano na koniec 2026 roku.
Wdrożenia rodziny G2 są realne i nazwane. U producenta komputerów Longcheer roboty podają materiał na linii produkcyjnej, a wynik rozlicza się czasem cyklu, ciągłością pracy i skutecznością zadania. Firma wymieniła też metro w Kantonie i kompleks turystyczny Chimelong, gdzie maszyny prowadzą zwiedzających i odpowiadają na pytania.
Dlaczego to ważne?
Branża humanoidów przez trzy lata ścigała się na liczbę dostaw i widowiskowe demonstracje. Worken przesuwa punkt sporu na coś niewygodnego dla wszystkich dostawców — ile z tych maszyn naprawdę pracuje bez opiekuna. Metryka wymyślona przez producenta zawsze będzie podejrzana, ale sam fakt, że lider dostaw proponuje ocenianie wynikiem, a nie wolumenem, zmienia język negocjacji z klientem.
Co dalej?
- Pełne otwarcie kodu Link-U OS 1.0 zapowiedziane na koniec 2026 roku — do tego czasu system pozostaje u wybranych partnerów
- Firma zapowiedziała dopracowywanie Worken na danych z wdrożeń i budowę benchmarków osobnych dla każdego typu zadania
- Projekt Link-U OS przekazany fundacji OpenAtom ma stać się podstawą wspólnej społeczności open source dla humanoidów, z ujednoliconymi interfejsami technicznymi





