QEMU
Jak działa
W pełnej emulacji systemu QEMU odtwarza wirtualny komputer: emulowany procesor, pamięć i zestaw urządzeń (model urządzeń). Kod gościa jest tłumaczony blok po bloku przez TCG — najpierw na niezależną od architektury reprezentację pośrednią (TCG ops), a następnie na kod natywny gospodarza; gdy brak dedykowanego backendu JIT, działa wolniejszy interpreter TCI. W trybie użytkownika QEMU tłumaczy wyłącznie instrukcje programu, mapując wywołania systemowe gościa na wywołania gospodarza. Jeśli architektura gościa jest zgodna z gospodarzem, QEMU może pominąć translację i uruchomić kod bezpośrednio na CPU przez akcelerator KVM (lub Xen/HVF/Hyper-V), który udostępnia rozszerzenia wirtualizacji procesora. Typ maszyny „microvm” ogranicza model urządzeń (brak PCI i ACPI), skracając czas startu i zmniejszając powierzchnię ataku — co czyni QEMU dogodnym substratem mikro-VM i piaskownic dla agentów.
Rozwiązany problem
Uruchamianie oprogramowania i całych systemów operacyjnych skompilowanych dla innej architektury CPU niż gospodarz, oraz potrzeba silnej izolacji środowiska wykonawczego. QEMU pozwala emulować obcy sprzęt w oprogramowaniu i — tam gdzie to możliwe — przyspieszać wirtualizację sprzętowo, dając odizolowane maszyny do testów, CI oraz bezpiecznego wykonywania niezaufanego lub generowanego przez agentów kodu.
Komponenty
Silnik dynamicznej translacji binarnej QEMU: tłumaczy kod gościa na niezależną od architektury reprezentację pośrednią (TCG ops), a następnie na kod natywny gospodarza. Gdy brak backendu JIT, używany jest interpreter TCI.
Ścieżka sprzętowej wirtualizacji: gdy architektura gościa jest zgodna z gospodarzem, QEMU oddaje wykonanie modułowi jądra KVM, uzyskując wydajność bliską natywnej. Obsługiwane są też Xen, Apple HVF i Microsoft Hyper-V.
Oficjalna
Zestaw emulowanych urządzeń i płyt (np. q35) składających się na wirtualny komputer: magistrale, zegary, kontrolery i urządzenia virtio udostępniane gościowi.
Oficjalna
Minimalistyczny typ maszyny x86 bez PCI i ACPI, zaprojektowany dla krótko żyjących gości i zoptymalizowany pod czas startu oraz rozmiar. Inspirowany Firecrackerem; dogodny dla mikro-VM i piaskownic.
Oficjalna
Implementacja
Czysta emulacja programowa (TCG) wiąże się z dużym narzutem wydajności względem wykonania natywnego lub akcelerowanego KVM.
Akceleracja KVM działa tylko, gdy architektura gościa odpowiada gospodarzowi, a CPU udostępnia rozszerzenia wirtualizacji; inaczej QEMU wraca do wolniejszego TCG.
Minimalistyczny typ maszyny microvm nie obsługuje urządzeń PCI, ACPI, hotplugu ani migracji na żywo między wersjami QEMU, co ogranicza jego zastosowania.
Ewolucja
Fabrice Bellard publikuje pierwszą wersję QEMU — przenośnego emulatora opartego na dynamicznej translacji binarnej.
Artykuł „QEMU, a Fast and Portable Dynamic Translator” (FREENIX) opisuje architekturę i mechanizm translacji.
Po trafieniu KVM do jądra Linux (2.6.20) QEMU zaczyna pełnić rolę warstwy użytkownika dla KVM, łącząc emulację z wirtualizacją sprzętową o wydajności bliskiej natywnej.
Hiperparametry (konfigurowalne osie)
Wybór między czystą emulacją programową (TCG) a sprzętową wirtualizacją (KVM/Xen/HVF/Hyper-V). Decyduje o wydajności i o tym, czy można uruchomić obcą architekturę.
Emulowana architektura CPU (x86-64, ARMv8, RISC-V, MIPS, PowerPC, SPARC i inne) wybierana przez odpowiedni binarny qemu-system-*.
Model emulowanej płyty/maszyny (np. q35, virt, microvm) określający zestaw urządzeń, czas startu i powierzchnię ataku.
Przydział wirtualnych rdzeni i pamięci RAM gościa; w mikro-VM utrzymywany celowo mały dla szybkiego startu i gęstości.
Wymagania sprzętowe
Z KVM QEMU wykorzystuje rozszerzenia wirtualizacji CPU gospodarza (VT-x/AMD-V), osiągając wydajność bliską natywnej przy zgodnej architekturze.
W trybie TCG emulacja działa na dowolnym wspieranym gospodarzu niezależnie od sprzętu, kosztem wydajności.