Superinteligencja nie jest konkretną architekturą, lecz poziomem zdolności. W literaturze wyróżnia się m.in. drogi do niej (skalowanie modeli, rekurencyjne samodoskonalenie, emulacja mózgu) oraz scenariusze przejęcia kontroli i strategie ograniczania ryzyka (alignment, nadzór, ograniczanie możliwości).
Nadaje ramy pojęciowe do dyskusji o granicach rozwoju AI oraz o tym, jak zapewnić bezpieczeństwo i kontrolę nad systemami przewyższającymi człowieka.
Nick Bostrom systematyzuje pojęcie superinteligencji, jej drogi i ryzyka.
