Transformacja dq0
Jak działa
Transformacja jest złożeniem transformacji Clarke'a i obrotu. Krok 1: wielkości trójfazowe abc są rzutowane na stacjonarny układ αβ (transformacja Clarke'a), co izoluje składową wspólną (homopolarną) jako składową zerową. Krok 2: układ αβ jest obracany o chwilowy kąt elektryczny θ (położenie wirnika), tak aby osie d i q wirowały synchronicznie z wektorem strumienia wirnika. W efekcie symetryczne przebiegi sinusoidalne o pulsacji odpowiadającej prędkości wirnika stają się w nowym układzie stałe. Transformacja odwrotna (inverse Park) pozwala wrócić z wielkości dq do rzeczywistych wielkości trójfazowych, np. przed modulacją falownika.
Rozwiązany problem
Analiza i sterowanie trójfazowych maszyn prądu przemiennego są trudne, ponieważ wielkości fazowe są sinusoidalnie zmienne w czasie, a indukcyjności maszyny synchronicznej zależą od chwilowego położenia wirnika (model zmienny w czasie). Utrudnia to projektowanie regulatorów i obliczenia momentu. Transformacja Parka usuwa tę zależność, przenosząc opis do układu wirującego, w którym wielkości stają się stałe, a model — liniowy o stałych współczynnikach.
Komponenty
Składowa w osi zgodnej z kierunkiem strumienia wirnika.
Składowa prostopadła do osi d (przesunięta o 90° elektrycznych).
Składowa homopolarna; w układzie symetrycznym (zbilansowanym) równa zeru.
Chwilowy kąt elektryczny wirującego układu odniesienia, zwykle wyznaczany z położenia wirnika.
Ewolucja
Robert H. Park przedstawia teorię dwóch reakcji i układ dq0 dla maszyn synchronicznych.
Transformacja Parka staje się rdzeniem FOC dla silników prądu przemiennego (prace Blaschkego).