KUKA RSI (Robot Sensor Interface)

Dystrybucja prekompilowanych binarnych plików wykonywalnych lub bibliotek przez bezpośrednie pobieranie (wget, curl, instalator .sh, .exe, .pkg) ze strony producenta, bez pośrednictwa menedżera pakietów. Stosowane dla: komercyjnych SDK robotów bez publicznego menedżera pakietów, własnościowych komponentów oprogramowania przemysłowego, narzędzi standalone nie wymagających zarządzania zależnościami. Przykłady w robotyce: pobieranie instalatora ze strony producenta robota, skrypt bootstrap.sh SDK, archiwum .tar.gz z bibliotekami. Wady: brak automatycznych aktualizacji, brak zarządzania zależnościami, konieczność ręcznej weryfikacji integralności (checksum SHA256), ryzyko rozbieżności wersji między różnymi komponentami, trudność w zarządzaniu na flocie wielu robotów. Zalety: prostota dla dostawcy (nie wymaga integracji z menedżerem pakietów), pełna kontrola nad tym co i kiedy jest aktualizowane. Stosowane gdy producent sprzętu udostępnia SDK wyłącznie w tej formie (firmware tools, calibration software, proprietary middleware).

64-bitowa architektura procesora wywodząca się z rodziny x86, opracowana przez AMD (jako AMD64) i zaadoptowana przez Intel (jako Intel 64 / EM64T). Dominująca architektura w komputerach osobistych, serwerach, stacjach roboczych i komputerach przemysłowych. W robotyce stosowana jako główna platforma obliczeniowa dla: stacji operatorskich i komputerów deweloperskich (Ubuntu 22.04/24.04 x86_64), serwerów fleet management i cloud robotics, symulatorów (Gazebo, Isaac Sim wymagają x86_64 z GPU NVIDIA dla pełnej wydajności), komputerów pokładowych robotów mobilnych wyższej klasy (Intel NUC, mini-PC przemysłowe jak Nuvo, OnLogic). Oficjalne wsparcie ROS 2 dla x86_64 jest tier-1 – wszystkie dystrybucje ROS 2 (Humble, Jazzy, Kilted) są w pełni wspierane i testowane. Pakiety apt dostępne przez packages.ros.org dla Ubuntu x86_64. Dominuje w środowiskach deweloperskich i symulacyjnych. Na robotach mobilnych i humanoidach x86_64 jest stosowane gdy wymagana jest wysoka moc obliczeniowa (np. Intel Core Ultra, AMD Ryzen Embedded) bez ograniczeń energetycznych typowych dla ARM. Przykłady hardware: Intel NUC 13 Pro, AMD Ryzen Embedded V2000, Advantech MIC-770.

Standardowy protokół sieciowy IEEE 802.3 z TCP/IP jako warstwą transportową. Stosowany jako główny interfejs komunikacji między komputerem nadrzędnym (host PC) a robotem w SDK takich jak Unitree SDK2, Boston Dynamics API, Universal Robots URScript. Nie zapewnia deterministyczności (best-effort delivery).

Standard komunikacji przemysłowej oparty na Ethernet, opracowany przez Siemens i zarządzany przez organizację PROFIBUS International. Dominuje w europejskich instalacjach automatyki. Obsługuje tryb RT (cykl 1–10 ms) i IRT (cykl < 1 ms).

Deterministyczny protokół komunikacji przemysłowej oparty na Ethernet, opracowany przez Beckhoff Automation, zarządzany przez organizację ETG (EtherCAT Technology Group). Używa standardowych ramek Ethernet przetwarzanych w locie przez węzły slave (on-the-fly processing), co zapewnia cykle komunikacyjne poniżej 100 µs przy synchronizacji rozproszonych osi. Stosowany powszechnie w napędach stawowych robotów humanoidalnych (np. Boston Dynamics, Agility Robotics), manipulatorach przemysłowych i systemach motion control wymagających hard real-time.

Jeden z najstarszych i najszerzej stosowanych protokołów przemysłowych (Modicon, 1979). Modbus RTU działa przez RS-485/RS-232, Modbus TCP przez Ethernet. Stosowany w robotyce do komunikacji z starszą infrastrukturą przemysłową.

Standard IEEE 802.3ab – Ethernet 1 Gbit/s przez skrętkę Cat5e/Cat6, złącze RJ-45. Dominujący interfejs sieciowy w robotyce: komunikacja SDK-robot (Unitree SDK2, Boston Dynamics API, UR e-Series), przesyłanie obrazów z kamer IP, integracja z ROS 2 przez DDS/RTPS.

Standard IEEE 802.3u – Ethernet 100 Mbit/s przez skrętkę (Cat5 i wyżej), złącze RJ-45. W robotyce stosowany jako legacy interfejs w starszych robotach przemysłowych (KUKA KR C2, Fanuc R-J3), PLC i urządzeniach embedded niskiej klasy.

Deterministyczna klasa latencji 1–5 ms z twardą gwarancją dotrzymania deadline'ów. Realizowane na RTOS lub Linux RT-PREEMPT z izolacją CPU. Typowe cykle: 1 ms (1 kHz) dla pętli prędkości silników, 2 ms (500 Hz) dla pętli pozycji stawów, 5 ms (200 Hz) dla pętli sił i momentów. Komunikacja przez EtherCAT, CAN FD. Zastosowania: pętle regulacji prędkości w manipulatorach przemysłowych, sterowanie stawami robotów humanoidalnych w trybie low-level.

Deterministyczna klasa latencji 5–20 ms – twardy real-time dla pętli zewnętrznych sterowania robotycznego. Cykle 5–20 ms (50–200 Hz). Możliwy na Linux RT-PREEMPT bez pełnego RTOS. Zastosowania: pętla pozycji i impedancji w cobotach (Universal Robots e-Series), sterowanie trajectoriami w manipulatorach (ros2_control JointTrajectoryController przy 100 Hz), pętla równowagi w robotach humanoidalnych. Wystarczający dla większości zastosowań sterowania ruchem.

Specjalna klasa deterministyczna – latencja i jitter ściśle zdefiniowane przez protokół komunikacyjny, niezależnie od wartości bezwzględnej. Kluczowa jest przewidywalność (predictability) i brak losowych skoków latencji. Protokoły: EtherCAT (jitter < 1 µs), PROFINET IRT (jitter < 1 µs), TSN IEEE 802.1Qbv (jitter < 100 ns), CAN bus (deterministyczny arbitraż). Stosowany gdy ważniejsza jest powtarzalność timingu niż minimalna latencja – np. synchronizacja wielu osi w manipulatorze.

On Robot oznacza typ wdrożenia, w którym oprogramowanie działa bezpośrednio na robocie lub na jego pokładowym module obliczeniowym, np. komputerze przemysłowym, SBC lub platformie edge AI.

Local Workstation oznacza typ wdrożenia, w którym software działa na komputerze lokalnym użytkownika, dewelopera lub operatora, np. laptopie, desktopie lub stacji roboczej.

Edge oznacza typ wdrożenia, w którym oprogramowanie działa na lokalnym urządzeniu obliczeniowym, bramce, komputerze przemysłowym lub innym zasobie blisko robota i sensorów, bez konieczności przetwarzania w chmurze.